Габдрашит Мөтигулла улы Вәлиуллинның тормыш юлы – ныклык, Ватанга тугрылык һәм тырышлыкның якты үрнәге. Аның юлы 1912 елның 16 ноябрендә хәзерге Татарстан Республикасының Әлмәт районына кергән матур Кичүчәтай авылында башлана. Крәстиян гаиләсендә туып, ул яшьтән үк авыл тормышының авырлыкларын һәм шатлыкларын үзләштерә, тырышлыкны һәм җиргә хөрмәтне сеңдерә. Милләте – татар.

Габдрашит Мөтигулла улы өчен, миллионлаган ватандашлары өчен дә, Бөек Ватан сугышы чоры язмышлы була. 1942 елның ноябреннән 1945 елның маена кадәр ул 940 нчы укчы полкының гади укчысы булып, алгы сызыкта була. Аның сугышчан юлы 1нче Беларус фронты җирләре буенча үтә, анда ул Ватан азатлыгы һәм бәйсезлеге өчен батырларча көрәшә. Аерым билгеләп үтелә аның Гомель янындагы канлы сугышларда катнашуы, анда совет солдатларының рухи көче һәм батырлыгы тулысынча ачыла. Сугыштан соң, 1945 елның маеннан 1946 елның июленә кадәр, Габдрашит Мөтигулла улы 7 нче танк корпусында хезмәт итүен дәвам итә, тынычлыкны ныгытуга үз өлешен кертә.

Демобилизациядән соң Габдрашит Мөтигулла улы тыныч тормышка әйләнеп кайта һәм туган җире файдасына хезмәт итүгә багышлый. Ул «Татнефть» системасында үзенең һөнәрен таба, анда күп еллар АУТТ-1дә авторемонт слесаре булып эшли. Аның алтын куллары һәм эшенә җаваплы карашы, нефть чыгару тармагын үстерү өчен мөһим булган техниканы эш хәлендә тотарга ярдәм итә.

Сугыштагы батырлыклары һәм фидакарь хезмәте өчен Габдрашит Мөтигулла улы Вәлиуллин лаеклы бүләкләргә лаек була. Алар арасында – «1941-1945 еллардагы Бөек Ватан сугышында Германияне җиңү өчен» һәм «Японияне җиңү өчен» медальләре, алар дошманны җиңүдә аның турыдан-туры катнашуын раслый. Шулай ук ул Бөек Ватан сугышында җиңүгә багышланган юбилей медальләре белән бүләкләнә, алар җиңүчеләр буынына хөрмәт һәм истәлек символы булып тора.

Габдрашит Мөтигулла улы Вәлиуллинның тормышы – кешенең, сугышның катлаулы сынауларын үтеп, тыныч тормышта үз урынын таба алуы, үзен иҗади хезмәткә багышлавы һәм үзенең гаиләсе һәм иле тарихында якты эз калдыруы үрнәге.